สารจากใจสายด่วนชาวพุทธ แด่ชาวพุทธไทย
สารจากใจสายด่วนชาวพุทธ แด่ชาวพุทธไทย
วันสำคัญทางพระพุทธศาสนาในปีนี้ ถูกกลบด้วยความเงียบงันสับสนของศรัทธา และเสียงครหาที่กึกก้องเกินกว่าจะเพิกเฉย เรากำลังอยู่ในยุคที่พระพุทธศาสนาอ่อนแรงที่สุดเท่าที่ผมเคยสัมผัสมา และเราทุกคนต่างเป็นประจักษ์พยานได้
ตลอด 2–3 เดือนที่ผ่านมา เหตุการณ์ร้ายแรงหลายประการได้เกิดขึ้นในวงการสงฆ์ไทย สะเทือนความเชื่อ สั่นคลอนศรัทธา และทำลายภาพลักษณ์ของพระพุทธศาสนาในระดับที่ยากจะฟื้นคืน ความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่ตกใจหรือเสียใจ แต่ลึกลงไปถึงความรู้สึกสิ้นหวังกันเลยทีเดียว
สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่ความผิดพลาดส่วนบุคคล แต่สะท้อนถึงความล้มเหลวของ “ระบบสงฆ์” อย่างถึงราก ความไม่มีมาตรฐาน ไม่มีการตรวจสอบ ไม่มีการดูแล ไม่มีใครรับผิด ไม่มีใครเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างปล่อยให้เป็นไปอย่างไร้ทิศทางและไม่มีเจ้าภาพที่แท้จรง จนพระศาสนาถูกบ่อนทำลายจากภายในอย่างที่ปรากฎในปัจจุบัน
เราต่างเฝ้าดูข่าวพระลาสิกขาเพราะคลิป ถูกประณาม ถูกสาปแช่ง กลายเป็นเรื่องชาวบ้าน เรื่องดราม่า แล้วทุกอย่างก็เงียบไป ไม่มีใครถามว่า "แล้วอย่างไรต่อ" ไม่มีใครลงมือแก้ ไม่มีใครกล้ารื้อโครงสร้าง ไม่มีใครกล้ายอมรับว่า "ระบบที่เป็นอยู่ใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"
ผมมองเห็นคนในวงการสงฆ์เองกลับเป็นผู้กล่าวร้ายกันหนักยิ่งกว่าใคร บางคนที่พ้นจากผ้าเหลืองไปแล้ว กลับใช้เวทีสื่อในการซ้ำเติม ทำลายศรัทธาในวงกว้าง โดยไม่เหลือพื้นที่ให้การแก้ไขหรือเยียวยา
เรากำลังอยู่ในยุคที่ระบบสงฆ์ไทยไม่มีภูมิคุ้มกันใด ๆ อีกแล้ว ไม่มีกลไกตรวจสอบ ไม่มีกระบวนการฟื้นฟู ไม่มีมาตรการปกป้องศาสนาให้พ้นจากความเสื่อมเลยแม้แต่น้อย เปรียบเสมือนร่างกายที่ยอมจำนนต่อเชื้อโรคร้ายโดยไม่มีภูมิต้านทานเหลืออยู่
และผมก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความจริงได้ว่า ผมเองก็เป็นหนึ่งในผู้มีส่วนร่วมในการเสื่อมถอยครั้งนี้ ด้วยความเงียบ ด้วยความเฉย ด้วยความกลัว และความไม่กล้า แม้จะเจ็บปวด แต่ผมก็ไม่อาจแก้ไขอะไรได้เลย ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้จริง
บางครั้งผมก็รู้สึกว่า หน้าที่ที่เหลืออยู่ของผม คือเพียงแค่มีชีวิตอยู่ต่อไป ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด และเฝ้าดูพระพุทธศาสนาเสื่อมทรุดลงและเลือนหายไป
ผมไม่ขอเรียกร้องให้ใครลุกขึ้นมาทำอะไร หากไม่มีศรัทธาจากภายใน แต่ผมอยากให้เราทุกคนมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่หลอกตัวเอง และไม่หลอกกันอีกต่อไป เพราะหากเรายังเพิกเฉย ยังรอให้คนอื่นแก้ พระพุทธศาสนาจะดับลงไปต่อหน้าต่อตา ในยุคของพวกเราเอง
และวันนั้น เราคงไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ เหลืออีกแล้ว
ประธานโครงการสายด่วนชาพุทธ
11 กรกฎาคม 2568
เขียนโดย : สายด่วนชาวพุทธ
เขียนเมื่อ : 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2568
อ่าน : 587