สัมปะชาโน สติมา

อเมริกาไม่ใช่ชาติผู้นำของโลก ในการส่งเสริมสังคมมนุษย์ให้ก้าวหน้าและทำให้มนุษย์อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

ตลอดช่วงปีที่ผ่านมา การกระทำของผู้นำสหรัฐอเมริกาชุดปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นการปฏิบัติต่อประเทศอื่นผ่านมาตรการภาษีนำเข้า การบีบบังคับโดยขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์แบบเห็นแก่ตัวของตนเอง การลักพาตัวผู้นำของประเทศอื่น หรือการส่งเครื่องบินไปทิ้งระเบิดประเทศอื่น ล้วนแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความเสื่อมถอยทางศีลธรรมอย่างรุนแรง สิ่งเหล่านี้สะท้อนถึงความมืดบอดทางปัญญาในระดับลึก จนสหรัฐอเมริกาไม่อาจถูกมองว่าเป็นผู้นำของโลกที่น่าเคารพได้อีกต่อไป

สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ แม้ผู้นำสหรัฐฯ จะมีพฤติกรรมเชิงนโยบายที่ย่ำแย่ต่อประเทศอื่น แต่ประชาชนชาวอเมริกันกลับนิ่งเฉยเป็นส่วนใหญ่ แทบไม่แสดงการคัดค้านหรือการต่อต้านต่อผู้นำของตนเองเลย เรื่องนี้ทำให้เกิดคำถามว่า ชาวอเมริกันส่วนใหญ่เห็นชอบกับพฤติกรรมอันเสื่อมทรามทางศีลธรรมของผู้นำหรือไม่ หรือว่าประชาชนและระบบการบริหารภายในประเทศของอเมริกาเองไม่มีพลังเพียงพอที่จะต่อต้านและขจัดพฤติกรรมอันน่ารังเกียจเหล่านี้ หากเป็นเช่นนั้นจริง ระบบการปกครองของอเมริกา ประเทศที่เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางในด้านเทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ ได้ล้าหลังลงแล้วหรือไม่

ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่า อเมริกาไม่ใช่ผู้นำของโลกในการสร้างสังคมมนุษย์ที่ก้าวหน้าและสงบสุข หากจะกล่าวอย่างตรงไปตรงมา อเมริกาเป็นเพียงผู้นำในการผลิตเครื่องจักรเพื่อสังหารมนุษยชาติ และยังพึงพอใจกับความมั่งคั่งที่ได้จากการขายเครื่องมือแห่งการทำลายล้างชีวิตมนุษย์เหล่านี้ ช่างน่าอับอายและน่าเศร้าเพียงใด ที่ปัญญาของมนุษย์จำนวนมหาศาลกลับถูกใช้ไปกับการประดิษฐ์และพัฒนาเครื่องมือเพื่อฆ่าเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง

เหตุใดปัญญาของมนุษยชาติในยุคนี้จึงตกต่ำลงได้ถึงเพียงนี้?

ประเทศอื่น ๆ ควรทำอย่างไร เมื่ออเมริกาประพฤติตนเป็นอันธพาล?

ใครจะปลุกสติและปัญญาทางธรรมให้อเมริกา?

จะต้องมีผู้เสียชีวิตอีกกี่คนในโลกนี้ ก่อนที่ชาวอเมริกันจะรู้สึกอิ่มหนำกับมหาสมุทรแห่งเลือดของเพื่อนมนุษย์?

ไม่ว่ากาลใด สถานที่ใดบนผืนโลก เมื่อผู้มีอำนาจถูกปิดบังด้วยอวิชชาจนปัญญาดิ่งเหว พวกเขาย่อมนำความหายนะอย่างร้ายแรงมาสู่มวลชนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

มีเพียงสติคือการตื่นตัวรู้เท่าทันสมมุติบัญญัติ  ปัญญา การให้อภัย ความอดทน การเสียสละ การแบ่งปัน ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ (ทั้งทรัพยากรและโอกาส) การไม่เลือกปฏิบัติและไม่ดูหมิ่นเหยียดหยามบนพื้นฐานของเชื้อชาติ สีผิว ภาษา หรือถิ่นกำเนิด รวมถึงการไม่ยอมรับและการปฏิเสธพฤติกรรมชั่วร้ายของผู้เลวทราม มีเพียงสิ่งเหล่านี้เท่านั้น ที่จะนำพามนุษยชาติให้สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขอย่างยั่งยืน


สายด่วนชาวพุทธ
Buddhist Hotline
27 มกราคม 2569
 
เขียนโดย : สายด่วนชาวพุทธ
เขียนเมื่อ : 27 มกราคม พ.ศ. 2569
อ่าน : 41